Far Cry 3: Impressies vanuit Montréal

Special | 16-02-2012 -

De Far Cry-reeks zorgde gedurende haar bestaan al voor heel wat commotie en wist telkenmale te verrassen. De superieure graphics van de eerste telg, ontwikkeld door de Turks-Duitse broers Yerli van de gerenommeerde Crysis-games, en de creatieve open wereld-spelervaring van de opvolger -verzorgd door Ubisoft Montréal- maken dat de naam Far Cry niet meer weg te denken is in de lijst van topshooters. Ubisoft's ontwikkelingsstudio in Montréal behield het vertrouwen om aan de derde telg te beginnen, en na wat de wereld te zien kreeg op de E3-beurs in 2011 was het hek helemaal van de dam. Far Cry 3 moest en zou een epische spelervaring bieden, het beste van de vorige games combineren, grafisch iedereen met verstomming slaan, en dankzij een meer dan aardig budget tot in de puntjes afgewerkt worden. Althans, dat is waar de fans van het eerste uur, en de mensen van Ubisoft zelf op hopen. 9Lives trok voor een steekproef naar het barkoude Montréal, en wist met succes enkele interessante nieuwigheden te vernemen. Ook zo benieuwd of Far Cry 3 een heel ruim spectrum aan gamers zal aanspreken? Wij alvast wel...

Het is steeds jammer als je dermate lang onderweg bent naar een ververwijderde bestemming, zonder de kans te krijgen de game met je eigen klauwen aan een stevig salvo AK47-vuur te onderwerpen. Deze keer was dat spijtige feit echter iets gemakkelijker te verwerken; Dan Hay, de producer van Far Cry 3, Jamie Kean (lead game designer) en Mark Thompson (level designer) hadden de eer alle nieuwigheden rond Far Cry 3 uit de doeken te doen. PR-praat is PR-praat, en ook al worden deze jongens strak aan de leiband gehouden en genoten ze vast een zeker een opleiding “hoe overtuig ik gamesjournalisten”, toch is het steeds fijn de zaken uit hun mond te vernemen, aangezien zij toch vaak ietsje oprechter, eerlijker, en vooral gepassioneerder met hun titel bezig zijn. Zonder boe of ba werden dan ook de criteria op ons afgevuurd waaraan hun nieuwste moest voldoen. Het spel moet tegelijkertijd een ongeslepen indruk geven, maar ondertussen wel in de puntjes afgewerkt, terwijl je jezelf in een gestoord avontuur waant. Van het eiland afgeraken is je hoofddoel, want iedereen lijkt wel gek te zijn geworden. Je kan maar beter over een overlevingsdrang en -instinct op maat beschikken, want overleven en je vrouwtje terug vinden zal niet simpel zijn voor Jason Brody. Er is geen enkele hulp aanwezig zoals we die kennen uit onze beschaafde, Westerse wereld. Geen 101 om te bellen, geen boot om te ontsnappen, geen mama of teddybeer; niets dan je drang om te leven. Op het verhaal zelf hoeven we niet te diep in te gaan, er werd bijna niets nieuws over verteld, en je kan het allemaal nalezen in de andere Far Cry 3-posts op 9lives.

Dat Jason, als gewone sterveling waarmee we ons allemaal zouden moeten kunnen identificeren, moet zien te overleven op een eiland vol gestoorde, moordlustige, disfunctionele mafketels is een ding. Dat je hierbij de open wereld-structuur van de tweede game combineert met de exotische, broeierige tropische jungle uit de eerste is weer een ander. Dit alles succesvol doen is vast en zeker geen sinecure, maar de gameplay-demo van een half uur die we te zien kregen was bijzonder imposant.

Zoals jullie al in deze trailer konden zien werden Jason en zijn vrienden gevangen genomen, en moet hij zijn vriendin zoeken en van het eiland af proberen te geraken. De stukjes gameplay die wij te zien kregen speelden zich af vijf dagen na deze gebeurtenissen. Jason is nerveus, bang, en alleen aan het ronddwalen in de jungle. Toch heeft hij al een kleine transitie doormaakt, door iemand te vermoorden. Hij is dus al lichtjes van opgejaagde naar jager geëvolueerd, iets wat in de game een belangrijke factor zal gaan spelen. De beginscène, met Jason die door het heerlijk uitziende warme water zwemt, genietend van de pracht en praal van wier, koralen en felgekleurde visjes die tussen de levensechte luchtbelletjes heen floepen, ziet er ongeloofwaardig echt uit. Het moment dat Jason uit het water komt en met bijzonder strakke mesgewijze takedown een nietsvermoedende krankzinnige uit zijn lijden verlost is het startschot voor een adrenalinepompende reeks van actievolle Hollywood-blockbuster momenten.

Op de HUD zien we een strak weergegeven, niet al te grote, minimap die ons naar de Medusa leidt, een wrakschip op het strand. In deze fase van de game heb je reeds contact met Willis, een geheimzinnig figuur die het blijkbaar goed met je voorheeft, en je geregeld instructies geeft over de radio. Vaas, de slechterik uit de E3-demo, heeft op het schip een radio-jammer laten plaatsen, waardoor contact met de buitenwereld quasi-onmogelijk werd. Jason haalt alvast zijn verrekijker boven en markeert drie verschillende bewakers. Vervolgens een vlotte switch naar de AK47 die we net hebben bemachtigd, en in een mum van tijd zijn er drie tegenstanders minder. De volgende aanspurtende guard krijgt een wel heel duidelijk weergegeven mes in de keel, terwijl links van hem enkele vaten olie ontploffen. Het enige wat achteraf moest gebeuren is de handige items oprapen, gemarkeerd door een gouden randje voor de duidelijkheid. De enige minpuntjes die we tot op heden konden opmerken waren een overdreven grote crosshair bij niet-ADS aimen, en het bloed dat wel érg vervelend in beeld komt op je HUD als je geraakt wordt.

Soit, spurtje trekken, snel de boot opklimmen terwijl je zoveel mogelijk andere vijanden negeert, en olievaten tagt. Tal van explosies, en een naadloze afwisseling tussen handgun, AK47 en messengetrek later is het zaakje alweer voor mekaar en kan je de power van de radio jammer afzetten. De muziek is ondertussen van rustig naar oppeppende Afrikaanse ritmes met een stevige technobeat naar weer rustig gegaan, terwijl je net als in Rage aan een kabel naar beneden glijdt om nog enkel andere angsthazen in de rug te gaan knallen. Wanneer een andere boot richting jou komt besluit je dat het welletjes is geweest, en is een duik in het tropische water de beste manier om te ontkomen. Een kort spurtje erachteraan, een Jeep in -inclusief bobblehead-figuurtje van een Hawaïaans strorok-dametje- en je bent weg. Willis wil via de radio weten waar je bent, maar het enige wat je nog kan uitkramen is “On the corner of Psycho Beach and Fuck You Road”...

Onze eerste live-ervaring met Far Cry 3 is dus zeker in orde. Het shooterelement werd goed uitgewerkt; de actie is erg stevig en enthousiasmerend, de wapens zijn stoer en leveldesigners hebben zowel op het vlak van omgeving als van plaatsing van vijanden een lovenswaardige job gedaan. Als hiermee de toon gezet is voor de rest van deze titel, dan zijn wij bijzonder content. Ook de variatie in gameplay werd duidelijk, deze missie had je evengoed kunnen afronden zonder een enkele dode te maken; stealth, takedowns, harde actie, onderwaterwegjes kunnen allemaal gecombineerd worden naar hartelust. Het ontwikkelingsteam, opgebouwd uit mensen die zowel aan Assassin's Creed als aan Splinter Cell werkten heeft alvast een eerste pluim verdiend.

Vervolgens is het op instructie van Willis richting Dokter Earnhardt, die woont in het witte huis op de heuvel. Een beetje een slechte plek om te wonen op een eiland vol losgeslagen heikneuters, dunkt ons, maar hij is blijkbaar nog niet al teveel lastig gevallen. Dr Earnhardt wil ons gerust helpen om ons te verzorgen, maar eerst moeten we een klein zaakje voor hem regelen. Nu Vaas nogal hard de mafkees aan het uithangen is op het eiland geraakt hij bijzonder moeilijk aan zijn ingrediënten (of die voor geneesmiddelen of partydrugs zijn is vrij voor interpretatie). Onze missie: Mushrooms in the deep impliceert dat we in een grot enkele paddestoelen mogen gaan plukken. Een kleine waarschuwing had wel op zijn plaats geweest, maar dat vertikte onze nochtans sympathiek ogende dokter. Tijdens onze wandeling naar de grot, onderbroken door het geblèr van een verdwaalde geit met een verkoudheid en welgekomen stukjes zipline om tijdbesparend naar beneden te glijden, gebeurde er niets speciaal, maar had je wel steeds het gevoel dat er gevaar dreigde. Een erg bevreemdend gevoel.

Wat de dokter ook vergat te vermelden, is dat de grot onderwater lag, en er dus een duikje aan te pas kwam. Vanop vijftig meter hoogte de klif afduiken, en middenin een school visjes landen, het heeft wel iets in deze game. De zwemtocht door de tunnel had geen seconde langer moeten duren of we hadden hersenschade opgelopen wegens gebrek aan zuurstof. Bovendien waagt Jason een slechte sprong, waardoor hij in een diep ravijn valt -gelukkig mét water op de bodem-, terwijl de rotsblokken rakelings naast zijn hoofd vallen.

Dankzij enkele eeuwenoude lianen kan je echter naar boven klimmen, en kom je paddestoelen tegen. Het zijn blijkbaar wel niet de juiste, want de wolkjes die ze afgeven laten je lichtjes hallucineren. Hier komt weer een tof elementje van deze Far Cry 3 kijken, met de quote “Oh god, this is some crazy shit... Did my hand just do that?” wordt nogmaals bewezen dat een game wel degelijk meer diepgang kan krijgen, en ruimte voor humor toelaat als het personage niet stom is zoals in zovele andere games. Plots wordt de omgeving afwisselend blauw, roze, grijs en geel, terwijl er een kinderdeuntje speelt op de achtergrond. Je waant je even in een mix tussen BioShock en een horrorgame. Er circuleert ondertussen ook al een trailer die dit gevoel mooi weergeeft. Tegen dat je trip voorbij is en je weer buiten bent, is het pikdonker en wacht er een mooie sterrenhemel met wolken en een volle maan op je. De spookachtige boom en de glimwormpjes bij het huis van de dokter dragen alleen maar toe tot de sfeer...

En het mooie van dit alles is dat niemand van de aanwezigen zelfs maar gemerkt had dat er in de tien minuten durende zijmissie niet eens een wapen getrokken werd. Het element discovery moest per se ook in de game volgens de ontwikkelaars, en dat gebeurt dus op geslaagde wijze. De afwisseling tussen de verschillende soorten gameplay lijkt te werken, en de zogenaamde rabbit hole experiences zorgen voor een aangename afwisseling. Er werd ons beloofd dat het ontwikkelingsteam niet vergeet dat ze een shooter aan het maken zijn, dus de primaire focus blijft behouden, maar er is wel degelijk ruimte voor afwisseling...

Als finaal extraatje kregen we een scène op het Shanghai-schip te zien. We zijn op zoek naar Vince, en hebben een shotgun in handen gekregen om eens lekker paniek te zaaien. We verschieten ons een hoedje wanneer we vernemen dat er een bom aan boord is, en wanneer deze ontploft zijn we even buiten bewustzijn. Terwijl het schip zinkt en in een onnatuurlijke bocht verwrongen wordt moet je halsoverkop buiten zien te geraken, een allesbehalve gemakkelijke, en veeleisende opdracht. De soundtrack die we hierbij te horen krijgen is ongelooflijk goed gekozen, en maakt het beeld van de haaien die tussen liters bloed en stukken mens rondjes zwemmen onvergetelijk... Wat is het volgende wat zal gebeuren? Wat gaat Far Cry nu weer met ons uithalen? Dat idee is de basis van deze game, en het lijkt er verdomd hard op dat alle missies van dit allooi zullen zijn.

Een titel als Far Cry 3 geloofwaardig houden op het gebied van animaties doe je anno 2012 natuurlijk niet meer door alle models handmatig te creëren en te animeren. Motion capturing-technologie is dan een vaste waarde geworden bij het totstandkomen van een game. Niet zo heel erg ver van het Ubisoft-kantoor in hartje Montréal werd een historisch fabriekspand geïnjecteerd met kapitaal van een aantal noemenswaardige bedrijven en de stad zelf. Het resultaat is een high-tech bedrijfsomgeving in een vooroorlogs industrieel jasje. Hier gebeurt de motion capturing voor de meeste nieuwe Ubisoft-titels. Het gegeven mocap is op zich niets nieuws, noch is het de eerste keer dat 9lives het genoegen heeft een opname mee te maken, maar het heeft op zich toch telkens weer een zeker charme om deze synergie tussen acteurs en technologie te zien ontaarden in een geloofwaardig, visueel aantrekkelijk stukje ingame dialoog.

Far Cry 3 wordt ondersteund door een 12- à 13.000 animaties. Als je weet dat er in de studio een 200 à 300 animaties per dag worden opgenomen, dan krijg je al een goed beeld van hoe intensief het werk is dat dit team verricht. Voor de enkelingen die niet vertrouwd zijn met het begrip motion capturing zetten we echter graag de feiten nog eens op een rijtje. In een mocap-studio is het decor, de vloer en het plafond zwart. Op de grond zijn er met fluorescerende tape zones aangebracht waarbinnen het acteerwerk moet gebeuren. De ruimte zelf is langs de muren en het plafond omringd met 16 megapixel-camera's, voorzien van een een lichtring die een rode gloed verspreid. De acteurs zelf dragen een een helm met een extra cameraatje, en een microfoon – de voice acting gebeurt simultaan met de motion capturing, en ligt dus meteen synchroon. De zwarte pakken die standaard gedragen worden hebben aan de dijen een kleurrijke streep, gemakkelijk om later op de juiste tijdstippen beeld synchroon te leggen waar nodig.

Belangrijker voor de technologie zijn echter de reflecterende markers die zijn aangebracht op de pakken, waarmee later door bijzonder straffe computers van een acteur een 3D-model gemaakt kan worden. Hoe meer markers hoe gedetailleerder je personage in het spel, en hoe minder houterig zijn/haar bewegingen zullen overkomen. De eerder vernoemde helmen bevatten ook nog eens een infraroodcamera, zodat echt alle mogelijke informatie beschikbaar is bij het creëren van een model.

Door zowel de gezichten als de bewegingen van de acteurs als de audio simultaan op te nemen wordt er bovendien ontzettend veel tijd bespaart, en worden de productiekosten zwaar gedrukt. Alle opnames(mocap, audio, infrarood, gewone video en referencing) zijn voorzien van tijdscodes en kunnen in geval van nood of panne dus altijd opnieuw aan elkaar gelinkt worden. Voor de twee regisseurs, bewegingscoach, twee acteurs en negen (!) technici die nodig waren voor de opname van de scène die we later in de game zouden tegenkomen (sorry, we mogen nog niets verklappen...) was dit alles duidelijk iets wat ze vaker deden. De opname verliep bijzonder vlot, en het acteerwerk lag voor een videogame op een bijzonder hoog niveau, iets wat onze honger naar de afgewerkte game enkel exponentieel deed groeien.

Conclusie