Hands-on met Prototype 2

16 February 2012 9:19 -

"Het heeft geen enkele zin om een openwereldgame te maken zonder een sandboxelement erin. Het laat je wereld ademen. Het creëert de omgeving waarin de twee andere cruciale componenten - het verhaal en de rijkdom van de wereld die je hebt geschapen - tot hun recht komen." Dave Fracchia mag zichzelf met recht en reden een specialist op gebied van openwereldgames noemen, want zijn studio Radical Entertainment produceerde in het verleden onder meer Scarface: The World is Yours (2006) en The Simpsons Hit & Run (2003), twee zwaar onderschatte titels uit het genre.

Maar dat o zo essentiële sandboxelement perfectioneerden ze pas met Prototype, een onverwachte hitgame uit 2009 waarin een mysterieus virus het hoofdpersonage van onvermoede superkrachten voorzag, maar hem ook moreel verteerde. Prototype maakte school door zijn ongeëvenaarde gevoel voor vrijheid: je sprong, zweefde, liep tegen gebouwen op en werd door geen enkele fysieke beperking gehinderd om je tegenstanders te verslaan: doodkloppen, openhalen, aan tripjes scheuren, binnenstebuiten trekken, absorberen? Het was allemaal mogelijk dankzij de dodelijk lillende tentakels waarin hoofdpersonage Alex Mercer zijn ledematen kon doen veranderen.



Bommetje!

En de opvolger, die we in april mogen verwachten, gaat nog een stapje verder, zo merkte ik in een eerste speelsessie. Prototype 2 is Grand Theft Auto met alle mogelijke cheats ingeschakeld, Spider-Man 2 op crack, God of War op steroïden. Het nieuwe personage dat je bestuurt in de game, ex-militair James Heller, beschikt over dezelfde gaven als zijn voorganger, maar die zijn uiteraard nog een eindje opgepompt. Heller kan nu bijvoorbeeld een Blackwatch-helikopter bespringen, het boordgeschut eraf scheuren, en daarmee verder op straat alles aan gruzelementen knallen. Een bijzonder goeie trouvaille in je arsenaal van biologische mogelijkheden is ook de biobomb: je doet een tegenstander van binnenuit ontploffen, waardoor zijn rondvliegende organen en ledematen ook de hem omringende vijanden uitschakelen. Nice! "We wilden van Prototype 2 de ultieme power fantasy maken", zegt Fracchia. "Maar dat betekent niet dat de krachten die je hebt gratuit moeten worden gebruikt. Als je vooruit wilt geraken in de game, moet je ze een beetje verstandig inzetten."



Onsympathiek

Prototype 2 speelt zich opnieuw in New York af, maar inmiddels heeft die stad zwaar te lijden gehad onder het Mercervirus uit de eerste game. Vooral met de Red Zone, het compleet geïnfecteerde centrum van Manhattan, is het bijzonder erg gesteld: àlle inwoners van dit vermaledijde stadsdeel zijn onherroepelijk aangestoken door het virus, en hotsen als hersenloze gedrochten door de straten. De drie zones - met naast de rode ook een perfect veilige groene en een gele overgangszone - worden bovendien met harde hand bewaakt door het schimmige privaat-militaire bedrijf Blackwatch, dat ook nog eens banden onderhoudt met het nog veel dieper in de schaduw vertoevende biotechnologiebedrijf GenTek, dat het virus oorspronkelijk creëerde en er ook nog steeds onderzoek naar voert.

In de eerste Prototype werd het hoofdpersonage, GenTek-wetenschapper Alex Mercer, een beetje als een schimmige figuur neergezet. Dat paste ook erg goed in de hoofdintrige van het spel: omgekeerd evenredig met de macht die het virus hem gaf, deed het ook zijn psyche wegrotten. Maar uiteindelijk kozen de makers voor een compleet nieuw personage, dat deze keer moreel niet zo ambigu meer is. Heller verloor zijn vrouw en dochter aan het virus, en is nu uit op wraak. Zijn doelwit is... Mercer, die wel terugkeert in Prototype 2 - maar dan als slechterik. Dat is in de beginsequentie van de game nog niet te merken: dat heeft eerder weg van een buddy movie, waarin Heller zich aansluit bij het door Mercer aangevoerde verzet tegen de Blackwatch-onderdrukking van de stad. Maar gaandeweg kom je achter het meesterplan van je medestander.

"Niet alle spelers hadden sympathie voor Mercer", zegt Fracchia. "En we snappen waarom. Het personage was erg inconsistent gecreëerd, en vertoonde te weinig diepte. Hij was arrogant, in veel opzichten zelfs een sociopaat. Toen we brainstormden over een vervolg, viel al snel het idee: ‘Wat als we een tweede prototype in het leven roepen?' En toen: ‘Wat als we ze tegen elkaar doen vechten?'"



Metafoor

Ondertussen, in de Yellow Zone, neem ik de controller over van Fracchia's medewerker, en ram ik me doorheen het eerste kwartier van de game. Ik ben niet meteen onder de indruk van de gewone brawlgameplay waarmee de korte tutorial in het GenTek-lab begint, en de iets geavanceerdere absorptiehandelingen voelen me eveneens een beetje tammetjes aan. Dat betert pas wanneer ik aan het gebouw ontsnap en in de open wereld terechtkom. Daar is er nog eventjes één ding dat me de keel uithangt, namelijk de iets te strenge ‘wanted level' (of iets soortgelijks) die Radical in de game heeft gebouwd, maar er wordt veel goedgemaakt door de nooit aflatende actie, de manier waarop de hoofdplot wordt verteld door middel van geassimileerde herinneringen, en de grote vrijheid die je tot je beschikking hebt. Ook om je personage uit te bouwen, al zit daar wel wat lineariteit in: op een bepaald moment bepalen de designers dat je klauwen moet hebben, en die krijg je door een zopas door Blackwatchsoldaten losgelaten mutantengedrocht neer te slaan en te absorberen.

Iets later krijg ik ook heel eventjes een latere sequentie in de game in de tengels, die zich in de Red Zone afspeelt. Hier is de chaos, maar ook de vrijheid totaal: je kunt bijvoorbeeld twee aanvallen toewijzen aan twee van je actieknoppen, en ook het aantal beschikbare combohandelingen wordt groter en groter. En de gore die in de eerste sequentie al redelijk overvloedig was, kent hier geen grenzen meer. "De fysica die we hiervoor nodig hadden, was allang ontwikkeld, en zat ook al in onze eerdere games", zegt Fracchia. "Het verschil dat we met deze opvolger maken zit hem niet in de technologie, maar in de zieke geest van onze designers (lacht)."

Mijn eerste hands-on-ervaring in Prototype 2 was een aangeleerde smaak, maar de afdronk is stevig. Ook de manier waarop de makers - ondanks alle gore die in het spel zit - de dood van hoofdpersonage Hellers vrouw en dochter uit de doeken doen, getuigt van een smaakvolle aanpak. Het is hoegenaamd geen game voor wie geen bloed kan zien, maar het blijft cartoonesk. Ook al door de visuele stijl, die een graphic novel-achtig veneer over de titel gooit.